Γραφείο Τύπου
ΝΕΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
Εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε για σημαντικά Νέα και Ανακοινώσεις του Ι.Ε.Κ. ΔΕΛΤΑ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Το πρόγραμμα του Ι.Ε.Κ. ΔΕΛΤΑ εμπλουτίζεται με επιπλέον εκδηλώσεις σε κάθε Τομέα σπουδών που διευρύνουν τους ορίζοντες των σπουδαστών
LOUDNESS WAR: ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ
Του Christian Cambas
Ο Christian Cambas, Ιδιοκτήτης της Devilock Records, Dj, Remixer, Παραγωγός και Καθηγητής Μουσικής Τεχνολογίας στο ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ μεταφέρει την εμπειρία του σχετικά με τις σύγχρονες απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας για όλο και πιο δυνατά masters. Εξηγεί πως διαμορφώθηκε το τοπίο, περιγράφει συνοπτικά τη διαδικασία και δίνει τη δική του οπτική.
Intro
Είναι αξιοπερίεργο πώς καθοδηγείται η εμπορικότητα της μουσικής. Ποιός θα φανταζόταν οτι το πόσο δυνατά ακούγεται ένα κομμάτι θα αποτελούσε καθοριστικό παράγοντα στις πωλήσεις; Αυτό, λοιπόν, μας φέρνει στο “loudness war” που ζει η μουσική βιομηχανία απο τις αρχές των 90s και μετά.
Με τον ερχομό του CD, μετά το βινύλιο, αρκετοί mastering engineers ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να κάνουν τα albums να ακούγονται αρκετά πιο δυνατά. Για να μην μπούμε σε πολύ τεχνοκρατικούς όρους, κατάφεραν να αυξήσουν την αντιλαμβανόμενη ένταση (Perceived Loudness) με διάφορες τεχνικές, κυρίως limiting, οι οποίες έφερναν όλο και περισσότερα peaks στα 0 dBFS. Με τα χρόνια, αυτό κατέληξε στο αποκαλούμενο “brick wall limiting”.
Αυτός ο πιο δυνατός ήχος φαίνεται ότι προτιμήθηκε από τους καταναλωτές και έτσι άρχισε και επίσημα το “loudness war”, δηλαδή ένας αγώνας δρόμου για το ποιό album/single κ.ο.κ θα ακούγεται πιο δυνατά. Όπως είναι αναμενόμενο, αυτό δίχασε τους ηχολήπτες καθώς υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι θυσιάζονται οι δυναμικές της μουσικής για χάρη της έντασης.
Aπό το Juke box…
Το βασικό όμως θέμα είναι ότι στον απλό καταναλωτή το πιο δυνατό ακούγεται και καλύτερο. Δεν μπορούμε, σαν ηχολήπτες –παραγωγοί , να έχουμε την απαίτηση απο τον ακροατή να έχει τις ίδιες γνώσεις με εμάς πάνω στο θέμα των δυναμικών. Για αυτόν ακούγεται απλώς καλύτερα, και δεν τον ενδιαφέρει πως και γιατί. Και για να μη λέμε ότι αυτό είναι μόνο φαινόμενο των καιρών μας, ας υπενθυμίσουμε ότι το ίδιο γινόταν και με τα juke-boxes παλαιότερα. Πάντα υπήρχε κάποιος δίσκος που ακουγόταν πιο δυνατά απο άλλους, και όλες οι υπόλοιπες εταιρείες ήθελαν να έχουν και αυτές την ίδια ένταση στα κομμάτια τους.
Η αλήθεια είναι ότι ζόυμε σε μία εποχή όπου ο καταναλωτής δεν έχει τοσο υπομονή όσο παλαιότερα. Ο τρόπος ζωής και η υπερπροσφορά στη μουσική σήμερα δεν αφήνει χώρο για πολυτέλειες όπως το μεθοδικό άκουσμα ενός album. Οπότε αν δεν ακούγεται καλά με την πρώτη, «βγαίνει» από το iPod.
Επίσης, έχει αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο ακούμε μουσική. Η πλειοψηφία των ανθρώπων ακούει μουσική κάνοντας παράλληλα κάτι άλλο, είτε αυτό είναι οδήγηση, είτε είναι το πλύσιμο των πιάτων, είτε είναι σκοπία στη μέση του πουθενά. Αυτός είναι και ένας απο τους λόγους που οι εταιρείες ήθελαν το προϊόν τους να ακούγεται πιο δυνατα-για να μπορέσει να ακούγεται πάνω απο τους εκάστοτε ήχους που περιτριγυρίζουν τον ακροατή.
…Στο Beatport
Όντας ενεργός παραγωγός / dj/ remixer στη dance δισκογραφία από το 1998, θα εστιάσω λίγο σε αυτό το είδος καθώς είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό που ακολουθεί τα νέα trends στην παραγωγή, καθώς κάθε 6 μήνες αλλάζει εντελώς προσωπείο.
Στη dance μουσική βιομηχανία, το loundess war είναι ακόμα πιο προφανές καθώς η αγορά κινείται κυρίως με singles και η σύγκριση μεταξύ τους είναι άμεση. Αυτό γινόταν και επι βινυλίου, όταν ακουγε κανείς τις νέες κυκλοφορίες στο δισκοπωλείο. Τα κομμάτια που ήταν πιο δυνατά, αμέσως κέρδιζαν τον καταναλωτή, πόσο μάλιστα όταν αυτα τα κομμάτια προορίζονται για τα clubs.
Με την στροφή στην digital αγορά, οι mastering engineers πλέον δεν έχουν τους περιορισμούς του βινυλίου όσον αφορά την ένταση και τη συχνότητα και έτσι έφτασε στα άκρα το όλο θέμα. Έγινε θεσμός να ακούγονται τα κομμάτια όσο πιο δυνατά γίνεται, με απώτερο σκοπό να ακούγονται καλά στο club χωρίς ο DJ να χρειαστεί να δυναμώσει το gain στον μίκτη. Το μεγάλο πρόβλημα με αυτό είναι ότι από το πολύ limiting, πάρα πολλά κομμάτια που κυκλοφορούν στον εμπόριο έχουν distortion, το οποίο ακούγεται κανονικότατα! (εννοείται ότι το intersample distortion σε αυτές τις περιπτώσεις συχνά αποτελεί «ψιλά γράμματα»).
Αρκετές εταιρίες το αφήνουν να περνάει αυτό, καθώς ακούγεται πιο δυνατά, και κρίνουν πως είναι καλύτερα να ακούγεται το clipping παρά να ακούγεται πιο χαμηλά το κομμάτι! Και αυτό έχει να κάνει με την άγνοια αρκετών παραγωγών που νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν οποιοδήποτε κομμάτι να ακούγεται όσο δυνατά θέλουν με το κατάλληλο mastering. Αυτό βέβαια είναι ένας μύθος. Ο μόνος τρόπος για να φτάσει ένα κομμάτι σε τόσο υψηλά επίπεδα έντασης, είναι με σωστό mixdown και σωστά επιλεγμένους και ενορχηστρωμένους ήχους. Αλλιώς πάμε πάλι στο clipping….
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το mastering για αυτή τη μουσική είναι αναπόσπαστο μέρος του ήχου του κάθε παραγωγού και δεν αντιμετωπίζεται όπως το κλασσικό mastering παλαιότερα, σαν κάτι ξεχωριστό. Πολλοί παραγωγοί έχουν το master chain ενεργοποιημένο ακόμα και πριν (η κατά) το mixdown για να ξέρουν ακριβώς πως θα ακούγεται το τελικό αποτέλεσμα.
Το τοπίο σήμερα
Έχοντας κάνει mastering ο ίδιος για αρκετούς παραγωγούς στο label μου, με ρωτάνε πώς μπορούν να φτάσουν σε “αυτά” τα επίπεδα έντασης. Εγώ τους απαντάω ότι it’s all in the mix. Αν το θες πιο δυνατά ακόμα, πάρ’το πίσω, ξαναδούλεψε το, ή –ακόμα καλύτερα- χρησιμοπόιησε άλλους ήχους. Ο καλός παραγωγός/ηχολήπτης ξέρει να κάνει το κομμάτι να ακούγεται πιο δυνατά, ενω στην ουσία δεν είναι. Με έξυπνο EQ, compression, και πάνω απ’ όλα σωστό arrangement, ο εγκέφαλος ξεγελιέται. Δυστυχώς όμως, δεν ειναι όλοι οι παραγωγοί τόσο «τεχνοκράτες».
Το μεγάλο παράπονο αρκετών καταξιωμένων ηχοληπτών είναι ότι ο δυνατός, limited ήχος του σήμερα κουράζει κυριολεκτικά τα αυτιά (ear fatigue). Αυτό μπορεί να ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις (αν και προσωπικά πιστεύω ότι το fatigue είναι υποκειμενικός όρος) αλλά δεν είναι δυνατόν η νέα γενιά που τώρα άρχισε να ακούει μουσική να μπορεί να καταλάβει και να εκτιμήσει τον αναλογικό, και συνεπώς, όχι τόσο limited –αλλά απλώς saturated- ήχο , από τη στιγμή που δεν έχει μεγαλώσει με αντίστοιχα ακούσματα. Για την ακρίβεια, τα σημερινά νέα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ούτε καν με CD, πόσο μάλλον με βινύλιο.
Η αλήθεια είναι πως με τέτοιες επεξεργασίες (βλέπε brickwall limitimg, loudness maximizing, intersample distortion, κ.ο.κ.) στον ήχο, όντως χάνονται δυναμικές. Αλλά όταν έχουμε να κάνουμε με μουσικές που δεν έχουν τόσο δυναμικό περιεχόμενο όσο η Jazz ή η Κλασσική , για παράδειγμα, πιστεύω πως είναι απολύτως αποδεκτό να μπορέσουμε να πετύχουμε το πιο δυνατό αποτέλεσμα (χωρίς distortion, αυτό δεν συζητιέται καν). Αν μπεις στο χορό, θα χορέψεις, και αυτό σημαίνει πως απο τη στιγμή που θέλεις να αγοράζει ο κόσμος τη μουσική σου, θα πρέπει να είναι στο ίδιο επίπεδο έντασης με ότι κυκλοφορεί στο εμπόριο. Οι μόνοι που έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν πιο χαμηλά επίπεδα (σε dB) είναι ήδη φτασμένοι παραγωγοί όπου οι ακροατές τους τούς ακολουθούν τυφλά.
Έχοντας συνεργαστεί με διάφορα mastering houses στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική, έμαθα πως αρκετές εταιρίες και παραγωγοί θέλουν πλέον τα master τους από 1 έως 2 dB χαμηλότερα, έτσι ώστε να μην χρειάζεται τόσο βαριά επεξεργασία. Ωραίο αυτό σαν concept, αλλά όσο η αγορά κατακλύζεται από white-hot masters, θα είναι πολύ δύσκολο να γίνει θεσμός για τη μουσική βιομηχανία.
Σε ποιο βαθμό ανησυχείτε για το βάρος σας και το σχήμα του σώματός σας; Είναι φυσιολογική αυτή ανησυχία ή εγκυμονεί κινδύνους που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία σας;
Πριν συνεχίσετε να διαβάζετε το άρθρο εκτιμείστε τις διατροφικές σας συνήθειες καθώς και τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας σας
-Πιάνετε τον εαυτό σας να επιθυμεί ένα διαφορετικό σώμα ή κάποια σημεία του σώματος σας θα θέλατε να ήταν διαφορετικά;
-Παραλείπετε γεύματα;
-Μετράτε τις θερμίδες ή τα γραμμάρια λίπους σε κάθε τι που καταναλώνετε;
-Ασκείστε σε σημείο που να νιώθετε εξάντληση ή έχετε συχνά τραυματισμούς από την έντονη άσκηση
Εάν έχετε απαντήσει Ναι σε ένα ή περισσότερα από τα πιο πάνω ερωτήματα, συνεχίστε να διαβάζετε.
Ζώντας στις σημερινές κοινωνίες δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι κάποιο άτομο προκειμένου να νιώσει ευτυχισμένο ή ακόμη και υγιές θα πρέπει η εμφάνιση του να συμβαδίζει με τα σημερινά πρότυπα. Μπορεί να σκέφτεστε ότι το να ακολουθείτε συγκεκριμένες δίαιτες αδυνατίσματος είναι φυσιολογικό ή ακόμη και απαραίτητο. Εντούτοις η συνεχής ανησυχία για το σωματικό σας βάρος καθώς και το σχήμα του σώματος σας, τα γραμμάρια λίπους και τις θερμίδες που καταναλώνετε μπορεί να είναι απαρχή ενός φαύλου κύκλου που οδηγεί σε εμμονές και δυσαρέσκεια σχετικά με το σώμα σας.
Όλα όσα κάνετε προκειμένου να αποκτήσετε ένα λεπτό σώμα μπορεί να ξεφύγουν γρήγορα από τον έλεγχο σας, και να οδηγήσουν σε σοβαρές διατροφικές διαταραχές. Από την άλλη κάποιο άτομο που ελέγχει συχνά το σωματικό του βάρους, παραλείπει γεύματα, μετρά τις θερμίδες που καταναλώνει ή ασκείτε υπερβολικά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αντιμετωπίζει κάποια διατροφική διαταραχή. Αλλά μπορεί να «φλερτάρει» με αυτό που ονομάζεται «διαταραχές λήψης τροφής».
Τι είναι καλούμε «διαταραχές λήψης τροφής»
Ένα άτομο αντιμετωπίζει πρόβλημα «διαταραχής λήψης τροφής» όταν ο τρόπος σκέψης του όσον αφορά στο φαγητό, στο σωματικό του βάρος αλλά και στο σχήμα του σώματος του, τον οδηγεί σε πολύ σε αυστηρές – περιοριστικές δίαιτες και/ή σε πολύ έντονη σωματική δραστηριότητα, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του (ψυχική και σωματική). Η διαταραχή λήψης τροφής μπορεί να αρχίσει απλά ως ένας τρόπος απώλειας μερικών κιλών αλλά αυτές οι συμπεριφορές μπορούν γρήγορα να τεθούν εκτός ελέγχου, να μετατραπούν σε εμμονές και να οδηγήσουν ακόμη και σε διατροφικές διαταραχές (ψυχογενής ανορεξία, ψυχογενής βουλιμία).
Διαπιστώστε εάν το θέμα «διαταραχές λήψης τροφής» αφορά και εσάς απαντώντας στις πιο κάτω ερωτήσεις
- Υπολογίζετε συνεχώς τις θερμίδες και τα γραμμάρια λίπους που καταναλώνετε;
- Ζυγίζεστε συχνά και βρίσκετε τον εαυτό σας να έχει εμμονή με τα κιλά που εμφανίζονται στη ζυγαριά;
- Ασκείστε με σκοπό να «κάψετε» τις θερμίδες που πήρατε και όχι για λόγους υγείας και απόλαυσης;
- Έχετε νιώσει ποτέ να βγαίνετε εκτός ελέγχου όταν τρώτε;
- Τα διατροφικά σας πρότυπα περιλαμβάνουν περιοριστικές δίαιτες, προτιμήσεις για συγκεκριμένα τρόφιμα, προτιμάτε να απομονώνεστε κατά την ώρα των γευμάτων ή έχετε «μυστικά» υπερφαγικά επεισόδια;
- Η απώλεια βάρους, οι δίαιτες και/ή ο έλεγχος του φαγητού έχουν καταστεί μια από τις κύριες ανησυχίες σας;
- Έχετε νιώσει ποτέ ντροπή, αποστροφή ή ενοχή μετά την κατανάλωση κάποιου γεύματος ή τροφίμου;
- Ανησυχείτε συνεχώς για το βάρος, το σχήμα και το μέγεθος του σώματος σας;
- Νιώθετε ότι η αξία σας, η ταυτότητα σας, εξαρτώνται από την εμφάνιση σας ή το βάρος του σώματος σας;
Eάν έχετε απαντήσει «Ναι» σε κάποιο από τα πιο πάνω ερωτήματα μπορεί να «φλερτάρετε» με αυτό που καλείται «διαταραχές λήψης τροφής». Οι συμπεριφορές αυτές μπορεί να έχουν αντίκτυπο στη πνευματική, ψυχική και σωματική σας υγεία. Είναι σημαντικό να αρχίσετε να συζητάτε σχετικά με τις διατροφικές σας συνήθειες καθώς και τις ανησυχίες σας, παρά να περιμένετε μέχρι η κατάσταση σας, καταστεί περισσότερο σοβαρή και ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο σας.
Τι μπορείτε να κάνετε;
Συζητήστε το!!!!!! Πείτε το σε κάποιο άτομο που εσείς νιώθετε ότι θα σας βοηθήσει (φίλο, δάσκαλο, γονέα, προπονητή, γιατρό, σύμβουλο ψυχικής υγείας, διαιτολόγο) Είναι πολύ σημαντικό να πάρετε κάποια υποστήριξη προκειμένου να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας, τη συμπεριφορά σας. Αυτό μπορεί να είναι καθοριστικό για την ζωή σας, για την υγείας σας και την ευτυχία σας.
Κρήνη Κωνσταντίνου
Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc.
Πτυχιούχος Χαροκοπείου Πανεπιστημίου Αθηνών
Μέλος Πανελληνίου Συλλόγου Διαιτολόγων
Βασ. Παύλου 10, Βούλα
Η ψυχογενής ανορεξίας αποτελεί διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από εκούσια απώλεια σωματικού βάρους, προκαλούμενη και/ή συντηρούμενη από το ίδιο το άτομο. Η διαταραχή αυτή συμβαίνει συνήθως σε κορίτσια της εφηβικής ηλικίας ή σε νεαρές γυναίκες. Το ποσοστό της νευρικής ανορεξίας κυμαίνεται από 0,4 σε 0,7% και κυρίως εκδηλώνεται σε γυναίκες ηλικίας 15-19 ετών.
Υπάρχουν δύο τύποι ψυχογενούς ανορεξίας:
Ανορεξία στερητικού τύπου (restricting type), η οποία χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη και αυστηρή αποχή από το φαγητό. Οι ασθενείς συνήθως είναι εσωστρεφείς και αρνούνται να παραδεχτούν πως νιώθουν πείνα κ άγχος.
Ανορεξία υπερκαταναλωτικού τύπου (binge eating / purging type), η οποία χαρακτηρίζεται από σποραδικά επεισόδια υπερφαγίας τα οποία ακολουθούνται από πρόκληση εμετού από το ίδιο το άτομο. Σε αντίθεση με τους ασθενείς στερητικού τύπου οι ασθενείς υπερκαταναλωτικού τύπου είναι εξωστρεφείς και αναφέρουν άγχος, κατάθλιψη κ ενοχές. Επίσης τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας σε σχέση με τους ασθενείς στερητικού τύπου.
Αυτό που χαρακτηρίζει τα άτομα με ψυχογενή ανορεξία είναι η άρνηση τους να διατηρήσουν το σωματικό τους βάρος πάνω από ένα ελάχιστο φυσιολογικό όριο σύμφωνα με ηλικία και το ύψος τους. Επίσης τους διακατέχει έντονος φόβος μήπως πάρουν βάρος ή καταστούν παχύσαρκοι, ακόμα κι όταν το βάρος τους είναι κατώτερο του φυσιολογικού. Στα άτομα αυτά υπάρχει διαταραχή όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το βάρος καθώς και το σχήμα του σώματός τους, επίσης αρνούνται να αντιμετωπίσουν την σοβαρότητα της κατάστασης τους ότι δηλαδή το βάρος τους είναι υπερβολικά χαμηλό. Στις γυναίκες που πάσχουν από ψυχογενή ανορεξία υπάρχει ένα ακόμη σύμπτωμα, η αμηνόρροια, δηλαδή απουσία τριών τουλάχιστον διαδοχικών εμμήνων ρύσεων.
Τα άτομα αυτά συνήθως δίνουν την εντύπωση ατόμων με πίστη και σιγουριά για τον εαυτό τους, συνήθως όμως πρόκειται για άτομα ανασφαλή με χαμηλή αυτοεκτίμηση που υποσυνείδητα χρησιμοποιούν το σώμα τους για να αποδείξουν πράγματα. Πρόκειται συνήθως για παιδιά έξυπνα, ευσυνείδητα με καλή συμπεριφορά. Όσον αφορά στους γονείς των παιδιών αυτών πρόκειται συνήθως για απαιτητικούς, καταπιεστικούς γονείς που δεν εκδηλώνουν ή εκδηλώνουν ελάχιστα την αγάπης τους προς τα παιδιά τους.
Τα αίτια που μπορεί να οδηγήσουν στην ψυγογενή ανορεξία ποικίλουν: Επομένως μπορεί να είναι αίτια που έχουν να κάνουν με το ίδιο το άτομο (ατομικά), οικογενειακά, (καταπιεστικοί – απαιτητικοί γονείς) κοινωνικο-πολιτιστικά (πολύ αδύνατα πρότυπα γυναικών), δυσαρέσκεια για το σώμα, δίαιτα για ενίσχυση αυτοεκτίμησης, επιπλοκές ασιτίας (επιπλοκές της υγείας δεν επιτρέπουν στο άτομο να σιτίζεται επαρκώς)
Παρόλα αυτά το κύριο αίτιο της ψυχογενούς ανορεξίας είναι η Χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Κωνσταντίνου Κρήνη
Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, ΜSc
Πτυχιούχος Χαροκοπείου Πανεπιστημίου Αθηνών
Mέλος Πανελληνίου Συλλόγου Διαιτολόγων
Βας. Παύλου 10, Βούλα
2108995614, 6992519192
Ο Χάρης Ζουρελίδης είναι ιδιοκτήτης του Feedback sound studio και καθηγητής ηχοληψίας στον τομέα Sound & Music Technology του ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ.
Ο Νίκος Κριτσινέλης είναι υπεύθυνος του τομέα Sound & Music Technology του ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Παρά τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό αλγοριθμικών εξομοιώσεων οργάνων και ενισχυτών η πραγματική ηλεκτρική κιθάρα παραμένει ένα πολύ ενδιαφέρον όργανο –θεμελιώδες σε διάφορα είδη μουσικής- το οποίο ολοκληρώνεται με τον κατάλληλο συνδυασμό ενισχυτή / καμπίνας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσουμε την ηχογράφηση ηλεκτρικής κιθάρας. Η απόφαση μας θα εξαρτάται πάντα από το είδος της μουσικής και το set up του μουσικού (ενισχυτής – καμπίνα –πετάλια). Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης ο χώρος. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι να έχουμε ένα σωστά κουρδισμένο και ρυθμισμένο όργανο και ένα αξιοπρεπές σύστημα ενισχυτή / καμπίνας. Η αγγλική σχολή προτιμάει δυναμικά μικρόφωνα, ενώ η αμερικάνικη πυκνωτικά. Η σύγχρονη τάση -αν εξαιρέσουμε τις ψηφιακές εξομοιώσεις- προτείνει δυναμικά κοντά στην καμπίνα, ribbon σε μια μικρή απόσταση και πυκνωτικά μεγάλου διαφράγματος στο χώρο.
ΕΝΙΧΣΥΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΙΝΕΣ
Τα μεγάφωνα που έχουν σχεδιαστεί για καμπίνες ενισχυτών ηλεκτρικής κιθάρας συνήθως έχουν περιορισμένη απόκριση συχνότητας. Είναι μονόδρομα – full range (δεν υπάρχει crossover)διαμέτρου 10 – 12 ιντσών σε διατάξεις ενός, δυο ή τεσσάρων. Οι καμπίνες μπορεί να είναι στο ίδιο κουτί με τον ενισχυτή (combo) ή ξεχωριστές (stack), κλειστές (infinite baffle) ή ανοιχτές (open back). Οι ανοιχτές καμπίνες προσφέρουν περισσότερα χαμηλά ενώ παράλληλα δημιουργούνται ακυρώσεις φάσεις για ορισμένες συχνότητες. Στις open back καμπίνες συχνά τοποθετούμε ένα επιπλέον μικρόφωνο , με αντεστραμμένη φάση, στο πίσω μέρος, για «όγκο» (εικ 1).
Σε κάθε περίπτωση είναι φρόνιμο μα ακούσουμε την καμπίνα σε διάφορα σημεία του δωματίου και να επιλέξουμε εκείνο που ακούγεται καλύτερα. Όταν η καμπίνα έχει πάνω από 2 μεγάφωνα και πρόκειται να τοποθετήσουμε μικρόφωνο κοντά στη γρίλια θα πρέπει επίσης να αποφασίσουμε ποιό από όλα ακούγεται καλύτερα, προκειμένου να βάλουμε εκεί το μικρόφωνο. Επίσης θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα θα είναι προϊόν πολλών παραμέτρων: Απόσταση καμπίνας από το έδαφος και τις υπόλοιπες ανακλαστικές επιφάνειες, υλικά επιφάνειας του χώρου, υλικά κατασκευής και ηλεκτρονικά του οργάνου, πλήθος ηχείων, πλήθος και είδος μικροφώνων και τρόπος τοποθέτησής τους αναφορικά με την πηγή και τον χώρο.
ΚΟΝΤΙΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ
Το πλέον χρησιμοποιημένο μικρόφωνο σε αυτήν την περίπτωση είναι το shure sm 57 (εικ 2). Αν θέλετε να ηχογραφήσετε ηλεκτρική κιθάρα και δεν έχετε πρόσβαση σε αυτό, βγείτε έξω , αποκτήστε το (€ 95) και συνεχίστε το διάβασμα μετά. Εάν έχετε την πολυτέλεια της επιλογής μπορείτε να τσεκάρετε και το Senheiser MD 421(εικ 3). Το χαρακτηριστικό της κοντινής τοποθέτησης είναι η παρουσία (Presence).
- On axis (εικ 4): Το μικρόφωνο «κοιτάει» το κέντρο του κώνου του μεγαφώνου. Η χροιά που παίρνουμε χαρακτηρίζεται από οξύτητα διαύγεια και πλούσιες ψηλές αρμονικές.
- Off axis (εικ 5): Το μικρόφωνο «κοιτάει» στην περίμετρο του μεγαφώνου. Η χροιά που παίρνουμε χαρακτηρίζεται από ζεστασιά, με λιγότερες ψηλές και περισσότερες μεσαίες.
Συνδυασμός των παραπάνω επιτυγχάνεται βάζοντας το μικρόφωνο off axis με ελαφριά κλίση προς τον κώνο.
AMBIENCE
Πολλοί μουσικοί και παραγωγοί (βλ. Allan Parson) θεωρούν ότι το μικρόφωνο θα πρέπει να «ακούει» το όργανο στο χώρο και όχι μόνο το μεγάφωνο. Με αυτή τη λογική ξεκίνησε η χρήση μικροφώνων χώρου (Ambience / Room). Σε αυτή την περίπτωση μπορούν να τοποθετηθούν ένα ή δύο (stereo matched pair) μικρόφωνα σε απόσταση από τη πηγή. Αν τα μικρόφωνα αυτά τοποθετηθούν χαμηλά (εικ. 6) θα ενισχυθούν οι χαμηλές συχνότητες, ενώ αν τοποθετηθούν μπροστά από μια ανακλαστική επιφάνεια (παράθυρο) θα αυξηθεί η αίσθηση του χώρου και της απόστασης –ιδιαίτερα χρήσιμο σε μικρούς χώρους.
ΔΥΝΑΜΙΚΑ
Shure Sm 57: Η απόκριση συχνότητας του sm 57 μοιάζει να είναι κομμένη και ραμμένη για την ηχογράφηση ηλεκτρικής κιθάρας . Το roll – off στα 200Hz αντισταθμίζει το φαινόμενο εγγύτητας (proximity effect) και εξασθενεί τις χαμηλές –ελαχιστοποιώντας έτσι τη χρήση διορθωτικού eq στη μίξη, για να μη μασκάρει, δηλαδή, η κιθάρα τη μπότα. Παράλληλα ένα μικρό dip στα 300-500Hz αφήνει χώρο στο μπάσο. Τέλος μια ευρεία ενίσχυση στη υψηλή – μεσαία περιοχή (2-12KHz) δίνει «σώμα» και παρουσία (Presence) στο track. Το MD421 έχει πιο «ανοιχτό» ήχο και περισσότερες «άκρες» καθώς η συχνοτκή του απόκριση είναι περισσότερο flat μέχρι τα 1KHz, ενώ από κει και πάνω αρχίζει μια ενίσχυση.
ΠΥΚΝΩΤΙΚΑ
Τα πλέον διαδεδομένα πυκνωτικά μικρόφωνα για ηχογράφηση ηλεκτρικής κιθάρας (και όχι μόνο ) είναι το AKG C414 (εικ 7) και το Neumann U87. (εικ . 8). Δεδομένης της συχνοτικής απόκρισης τους αλλά και του μεγάλου τους διαφράγματος ενδείκνυνται για την πιστή λήψη όλου του συχνοτικού φάσματος ιδιαίτερα αν τοποθετηθούν σε κάποια απόσταση από την πηγή και ελαφρά Off axis. Μια φθηνή και αξιοπρεπής εναλλακτική είναι το RODE NT1.
RIBBON
Τα τελευταία χρόνια τα ribbon έχουν γνωρίσει μια «αναγέννηση» ως εργαλεία ηχογράφησης ηλεκτρικής κιθάρας. Προσφέρουν μια ιδιαίτερα ζεστή χροιά με πολύ απαλά πρίμα και γεμάτα χαμηλά. Το πολικό τους διάγραμμα είναι δικατευθυντικό πράγμα που τα καθιστά ικανά να συλλάβουν τη συνεισφορά του χώρου, παράλληλα με το dry σήμα. Ένα από το πιο αναγνωρίσιμα ribbon για κιθάρα είναι το Royer R121 (εικ. 9)
TRACKING
Είναι γενικά αποδεδειγμένο ότι οι μουσικοί στο booth ερμηνεύουν καλύτερα όταν ακούν στα ακουστικά τους εφέ. Από την άλλη μεριά είναι πρακτικά αδύνατο να κάνουμε editing σε ένα track που έχει γραφτεί με delay και reverb. Για αυτό θα πρέπει να έχουμε φτιάξει από πριν ένα cue mix για τα ακουστικά του μουσικού –με ότι εφέ θέλει. Σε αυτή την περίπτωση η χρήση DI (Direct Injection) παράλληλα με το σήμα από το μικρόφωνο μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετική εναλλακτική. (εικ 10). Επίσης το DI συζευγνύει την σύνθετη αντίσταση εξόδου της κιθάρας με αυτή του προενισχυτή της κονσόλας / κάρτας ήχου με αποτέλεσμα καλύτερο λόγο σήματος προς θόρυβο και μεγαλύτερο εύρος ζώνης (bandwidth) – όχι «πατημένα» ψηλά. Να υπογραμμίσουμε εδώ ότι είναι πολύ σημαντικό να μην ακουμπάνε τα μικρόφωνα μεταξύ τους – σε περίπτωση που στήνουμε συμπτωτικά ζεύγη (X/Y, MS , κτλ.)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Μετά από πολλά χρόνια ηχογραφήσεων και πειραματισμών στο Feedback sound έχουν προκύψει κάποιες default τεχνικές για ηχογράφηση «καθαρής» και «βρώμικης» κιθάρας.
- Overdriven / Metal
Amp: Marshall JCM 900, Mesa, Orange
Cab: 2x12, 4x 12
Mics: SM57 on axis για σώμα
MD 421 @ 45o για edge («αιχμές»)
Σε αυτή τη διάταξη παίρνουμε ένα full range ήχο όπου το SM 57 δίνει το σώμα , ενώ το MD 421 δίνει τις «γωνίες» . Δε χρειάζεται eq και οι παραμορφώσεις φάσης είναι στο ελάχιστο λόγω της εγγύτητας των μικροφώνων. Το σήμα των δύο μικροφώνων μπορούμε να το panάρουμε για να δώσουμε την εντύπωση ευρύτερου στερεοφωνικού ορίζοντα.
Εναλλακτικά μπορούμε να προτιμήσουμε μια κεφαλή Marshall JCM 2000 με καμπίνα Marshall 1964 300W για full range χροιά ή Marshall Vintage 120 W για πιο mid range ήχο. Δε χρησιμοποιούμε ambience mic.
Clean
Amp: Fender twin
Mics: SM 57 off axis . Σε «γεμάτες» μίξεις on axis για να ακουστεί.
SM 57 στο πίσω μέρος , εκτός φάσης
Mouse BLUE & OKTAVA MC 52 σε διάταξη MS σε απόσταση 1- 1,5 m από την πηγή για όγκο και χώρο.
Ελπίζουμε να προσφέραμε χρηστική πληροφόρηση. Μπορείτε να ακούσετε αναλυτικά ηχητικά παραδείγματα και παρουσιάσεις των διατάξεων που μελετήσαμε στο www.iekdelta-sound.blogspot .
O Μάνος «Snap Your Fingaz» Δεδεβέσης είναι συνθέτης / παραγωγός με έδρα την Αθήνα, που ειδικεύεται στην Urban/Pop μουσική. Έχει συμμετάσχει με παραγωγές του και συνθέσεις σε κυκλοφορίες της mainstream σκηνής σε δίσκους των Stavento και Vegas. Παράλληλα, συνεργάζεται με το ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ ως καθηγητής Μουσικής Τεχνολογίας.
Pop music
Επειδή για πολλούς ο όρος pop σημαίνει διαφορετικά πράγματα, θα ήθελα να ξεκινήσω με το τι εννοούμε pop. Μερικοί θα διαφωνήσουν πώς το κάθε κομμάτι που βρίσκεται στα charts καθορίζει τον pop ήχο. Αλλά αν ένα μουσικό κομμάτι για παράδειγμα από το είδος της house φτάσει κάποια στιγμή στο νούμερο ένα για μια χρονική στιγμή δεν σημαίνει ότι και τα υπόλοιπα house κομμάτια είναι pop. Με τον όρο pop παγκοσμίως εννοούμε την εμπορική μουσική. Θα μου πείτε βεβαία ότι και αυτό είναι κάτι υποκειμενικό μιας και η εμπορικότητα ενός κομματιού στηρίζεται στην ζήτηση του και στις πωλήσεις του. Κατά κανόνα όμως η επιλογή του συνθέτη για δημιουργία εμπορικού κομματιού δημιουργείται πολύ πριν κυκλοφορήσει σε ράφια δισκοπωλείων η ακόμα και στο ιντερνέτ.
Σε γενικές γραμμές το είδος της pop αναφέρεται στην νεανική μουσική και καθορίζεται από απλές δομές, catchy vocals, ένα ξεκάθαρο verse\ chorus και απλή και εύηχη αρμονία. Πολλές φόρες δανείζεται στοιχεία και δομές από άλλα είδη. Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε όλοι στο ότι η pop μουσική είναι ο ήχος που κυριαρχεί στα charts οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Αυτό το είδος λοιπόν αποτελεί σημαντικό παράγοντα του σύγχρονου πολιτισμού, το βρίσκει κανείς σε όλα τα media και για αυτό θεωρείται σαν το default είδος της εμπορικής μουσικής.
Αν και συνήθως η pop είναι συναφής με major labels, δισκογραφικές εταιρίες, μάνατζερ και μεγάλα ποσά για budget πολλές φορές ανεξάρτητα κομμάτια που δεν είχαν πρόθεση να κατηγοριοποιηθούν ως pop τα καταφέρνουν στα charts. Αυτό συμβαίνει επειδή τα συστατικά τους είναι τέτοια ώστε να δημιουργήσουν το Hit.
Συστατικά για την δημιουργία
Ανεξαρτήτως από το style μουσικής η σημερινή εμπορική μουσική βασίζεται στο είδος της dance και electro μουσικής. Συνεπώς το ρυθμικό μέρος και κατ’ επέκταση τα drums βρίσκονται στο επίκεντρο της παραγωγής. Η πλειοψηφία των τραγουδιών σήμερα χρησιμοποιούν απλούς ρυθμούς των οποίων τα patterns είναι άμεσα αναγνωρίσιμα και ενσωματώνονται εύκολα στο style της μουσικής. Έτσι όλα τα straightforward patterns από την rock, dance και R&B καθώς και οι παραλλαγές τους είναι εξαίσια επιλογή. Δεν χρειάζεται να γίνεται χρήση live drums μιας και η συνθετικοί ήχοι και τα drum kits εξυπηρετούν το σκοπό σας. Αποφύγετε ένα Busy η messy ρυθμό γιατί η απλότητα δίνει χώρο γα τα vocals και άλλα στοιχεία που πρέπει να βρίσκονται στο προσκήνιο της μίξης.
Απλότητα
Πότε μην υποτιμάτε την δύναμη της απλότητας. Κρατώντας τα drum patterns απλά όχι μόνο βοηθάτε τα drums να δέσουν με τα υπόλοιπα στοιχεία της μίξης αλλά βοηθάτε και τους ακροατές οι οποίοι αντιλαμβάνονται ένα απλό beat πολύ πιο εύκολα. Σχεδόν όλα τα pop κομμάτια γράφονται σε ρυθμούς 4/4 το οποίο από ψυχολογικής πλευράς σχετίζεται με το ένστικτο του βαδίσματος!
Στίχοι
Πολλά επιτυχημένα τραγούδια γράφονται από songwriting teams οπού κάποιο από τα μέλη γράφει τους στίχους ενώ το άλλο γράφει την μουσική. Από στιχουργικής πλευράς, κάποιοι από μας μπορεί να βρίσκουμε εύκολο να γράφουμε στίχους πάνω σε κάποια ήδη υπάρχουσα μουσική ή/και μελωδική γραμμή. Αν είστε από αυτούς φανταστείτε πρώτα την ιδέα και οραματιστείτε εικόνες. Η αποτύπωση λέξεων και προτάσεων σε ένα χαρτί θα σας βοηθήσει αργότερα. Αποφύγετε να γράψετε στοίχο κατευθείαν μιας και η προετοιμασία θα σας δώσει κατεύθυνση. Τροποποιείστε τους στοίχους σας και φροντίσετε να γίνεται χρήση μεταφοράς και παρομοίωσης. Η πεζή γραφή καλό να είναι να αποφεύγεται εκτός και αν γίνεται σκόπιμα.
Είναι πολύ σημαντικό να θυμάστε το ρόλο της ρίμας, βοηθάει τον ακροατή να γνωρίζει τι πρόκειται να έρθει αργότερα στους στοίχους και έτσι καταφέρνετε να δημιουργήσετε μια εξοικείωση-σύνδεση κάνοντας το μήνυμα ευκολότερο στην κατανόηση. Για το λόγο αυτό η χρήση σχημάτων στιχουργικής είναι απαραίτητη.
Με τον όρο σχήματα στιχουργικής εννοούμε patterns που κάνουν ρίμα μεταξύ γραμμών ενός ποιήματος η τραγουδιού. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε γράμματα τα οποία υποδεικνύουν ποιες γραμμές κάνουν ρίμα.
Το χαρακτηριστικό παράδειγμα «ΑΒΑΒ» αντιστοιχεί σε ένα τετράστιχο το οποίο υποδεικνύει ότι η πρώτη με την Τρίτη και η δεύτερη με την τέταρτη κάνουν ρίμα.
Μέσα σου πίστευες Α
πως θα 'μαι πάντα εδώ Β
ίσως δε σκέφτηκες Α
πως ήμουν άνθρωπος κι εγώ Β
|
Σχήματα |
|
ΑΒΑΒΒ |
|
ΑΑΒΒ |
|
ΑΑΒΒ –ΑΑCC |
|
ABBA |
|
AAAA |
|
ABABABCC |
|
ABABBCC |
|
ABCBBB |
|
AABA |
|
ABCB |
Μείνετε συντονισμένοι, ακολουθεί συνέχεια…
Pop / mainstream music μέρος δεύτερο!
Σε αυτό το τεύχος θα ασχοληθούμε με την ανάλυση της φόρμας και της μακροδομής ενός κομματιού.
Η φόρμα είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα το οποίο μπορεί να απογειώσει ή να θάψει μια ιδέα. Ένα μεγάλος μέρος από την -όχι- και- τόσο –πετυχημένη- μουσική που ακούγεται στα ραδιόφωνα οφείλεται στην κακή επιλογή μουσικής φόρμας ή ακόμα και στην άγνοια ύπαρξης αυτής της φόρμας, από πλευράς των συνθετών /. παραγωγών. Αν για κάποιο λόγο δεν σας αρέσει κάτι στο project σας, ξανακοιτάξτε την βασική δομή της φόρμας σας!
Τι είναι όμως η «φόρμα»; Η φόρμα είναι η μακροδομή ενός κομματιού. Δηλαδή το πώς εξελίσσεται από αρχή μέχρι το τέλος του ένα μουσικό κομμάτι. Αυτή η εξέλιξη αναφέρεται στην ανάπτυξη της μελωδίας, στη ρυθμική ποικιλία (ή σταθερότητα) αλλά και στην τόσο σημαντική αυξομείωση των δυναμικών και της ενέργειας του μουσικού έργου. Μια καλή φόρμα δεν μπορεί να είναι τυχαία!!!
Τα συνήθη μέρη της φόρμας είναι τα εξής:
Intro (Εισαγωγή)
Είναι , κατά κανόνα, το πρώτο πράγμα που συμβαίνει σε ένα μουσικό κομμάτι και διαρκεί μέχρι την εμφάνιση των φωνητικών γραμμών. Είναι το μέρος της δομής κατά το οποίο ορίζονται το mood, η αρμονία, η τονικότητα και το groove. Ένα καλό intro έλκει τον ακροατή, κατευθείαν, μέσα στο κομμάτι και τον κάνει να θέλει να ακούσει περισσότερο…
Verse (Κουπλέ)
Είναι συνήθως η αρχή της «ιστορίας» η οποία αποδίδεται, από τους στίχους, με έναν τρόπο ευθύ ή αφαιρετικό. Η μουσική «αδειάζει» σημαντικά μετά το intro από τα καλλωπιστικά στοιχεία και ποικίλματα. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται, κατά τη διάρκεια του verse, εστίαση στο στίχο και λιγότερο σε άλλα στοιχεία της μουσικής.
Chorus (Ρεφρέν)
Τις περισσότερες φορές -αν όχι όλες- στα chorus χρησιμοποιούνται διαφορετικές μελωδίες από ότι στα verses. To chorus συνήθως λειτουργεί «κριτικά» στο κείμενο του verse. Είναι λιγότερο αφηγηματικό, περισσότερο στοχαστικό, και αποτελεί την ανακεφαλαίωση της ιστορίας.
Bridge (Γέφυρα)
Κατά τη διάρκεια της γέφυρας εισάγεται μια καινούργια μελωδία, η οποία χρησιμοποιείται για να επεκτείνει το στίχο (ιστορία) του chorus, για να δώσει κατακλείδα στην ιστορία ή για να σπάσει την μονοτονία της επανάληψης.
Outro (Φινάλε)
Το φινάλε αποτελεί το τέλος του έργου και μπορεί να είναι η επανάληψη κάποιου κομματιού της γραμμής του chorus ή η παρουσίαση μιας καινούργιας μελωδικής γραμμής.
Για την επίτευξη μια καλής φόρμας πρέπει να γίνεται ορθή και έξυπνη σύνδεση των παραπάνω τμημάτων της δομής του κομματιού. Για αυτό εφαρμόζονται δύο βασικοί κανόνες:
Ο κανόνας της Ενέργειας και ο κανόνας της Αντίθεσης.
Κανόνας 1 (Αντίθεση / Contrast)
Τραγούδια χωρίς αντίθεση καταλήγουν βαρετά. Μεταπηδώντας από ένα μέρος στο άλλο θα πρέπει να γίνεται συνεχής χρήση της μέσα σε ένα κομμάτι.
Αν και υπάρχουν αρκετά είδη φόρμας, η πιο συνήθης είναι η εξής:
Verse-Chorus-Bridge
(ABABCB ή ABABCAB)
Κάθε γράμμα αποτελεί ένα διαφορετικό μέρος. Έτσι για την φόρμα του τύπου ABABCB θα έχουμε :
Verse – Chorus – Verse – Chorus – Bridge – Chorus, στα οπoία μπορούμε να προσθέσουμε intro, outro κτλ..
Η αντίθεση που προβάλει αυτή η φόρμα ελαχιστοποιεί το ρίσκο της μονοτονίας. Η γέφυρα βοηθάει να κρατηθεί η ενέργεια μέχρι το τελικό chorus.
Συνήθως προηγούνται δύο Chorus πριν από τη γέφυρα.
Κανόνας 2 (δυναμική / energy)
Όλα τα τραγούδια έχουν, σε ένα βαθμό, μια ενέργεια, η οποία εξελίσσεται δυναμικά κατά τη διάρκεια τους. Είναι η δύναμη που ξεσηκώνει τον ακροατή να «κουνηθεί» με το ρυθμό. Το πώς εξελίσσονται οι δυναμικές, ο ρυθμός, η ενορχήστρωση και γενικά η ενέργεια του κάθε μουσικού κομματιού καθορίζει τη μοναδικότητα και το ύφος του. Για αυτόν το λόγο θα πρέπει ένα καλός παραγωγός να ελέγχει και να διαχειρίζεται την «ροή» και την ανάπτυξη της ενέργειας του τραγουδιού.
Σε γενικές γραμμές η ενέργεια στο τέλος ενός κομματιού πρέπει να είναι ίση ή μεγαλύτερη από αυτή της αρχής . Αν δε συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι το κομμάτι θα καταλήξει μονότονο.
Η ενέργεια θα πρέπει να ξεκινάει στο κατώτερο επίπεδο δυναμικής και μελωδικής – ρυθμικής ποικιλίας, στην εισαγωγή, να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια του κομματιού και να κορυφώνεται πριν τη γέφυρα, για να πέσει στο τελευταίο ρεφρέν και, τελικά , να ξανανέβει στο τελευταίο κουπλέ!
Η αύξηση της ενέργειας προκύπτει μέσα από την ορθή και έξυπνη χρήση των παρακάτω «συνθετικών εργαλείων»
Α) Αύξηση έντασης (Δυναμικές)
Β) Αύξηση πλήθους οργάνων (Ενορχήστρωση)
Γ) Μετατόπιση -προς τα πάνω- της τονικότητας από μέρος σε μέρος (Μετατροπία ή Τρανσπόρτο)
Δ) Αλλαγή στον ρυθμό της αρμονίας
Ε) Ποικιλία στον βασικό ρυθμό μέσα από την εισαγωγή νέων ρυθμικών στοιχείων.
Ο επιτυχής σχεδιασμός εμπορικών τραγουδιών έγκειται –σε μεγάλο βαθμό- στη δημιουργία αντίθεσης μεταξύ των στοιχείων της φόρμας: Αρμονίας, Μελωδίας και Ρυθμού.
Στο επόμενο μέρος θα ασχοληθούμε με την μικροδομή και αναλυτικά το πώς δομείται το κάθε ανεξάρτητο μέρος. Καλή συνέχεια μέχρι τότε…
Το 1998, δύο νεαροί φοιτητές πληροφορικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Stanford, ο Lawrence Page και ο Sergey Brin, τελειοποιούσαν τις λεπτομέρειες ενός σχεδίου έρευνας που είχε πάρει το κρυπτογραφικό όνομα «Ανατομία ενός υπερκειμενικού αναζητητή σε μεγάλη κλίμακα». Εκεί υπήρχε η πρώτη αναφορά για τον PageRank, ενός απλού αλλά έξυπνου αλγορίθμου που είχε ως στόχο την ιεράρχηση των σελίδων ενός οποιουδήποτε καταλόγου ανάλογα με τη σημα¬σία του. Ο PageRank θα γινόταν η σπονδυλική στήλη μιας νέας μηχανής αναζήτησης που σε λίγα χρόνια θα εκτόπιζε την Yahoo, την Altavista και τόσες άλλες μηχανές στις προτιμήσεις δισεκατομμυρίων “κυβερνοναυτών”.
Η ιδέα της πρότασης των Page και Brin ήταν ότι η αξία ενός εγγράφου είναι συνάρτηση του αριθμού των φορών που εμφανίζεται αναφορά του σε άλλα έγγραφα. Πρόκειται για μια θεώρηση που δανεί¬στηκαν από τον ακαδημαϊκό κόσμο, όπου είναι συνήθης. Στην περίπτωση του Διαδικτύου, αυτό σημαίνει ότι οι σημαντικότερες σελίδες είναι εκείνες στις οποίες αντιστοιχεί ο μεγαλύτερος αριθμός των συνδέσεων.Επιπλέον,εάν παραπάνω αναφορές προέρχονται από σελίδες που είναι το ίδιο «σημαντικές» (δηλαδή είναι ταυτό¬χρονα προορισμός και άλλων συνδέσεων), τότε υπάρχει μεγα¬λύτερη πιθανότητα το έγγραφο να είναι επί¬σης προορισμός. Από τη στιγμή που κάθε σελίδα έχει καταγράψει την αξία της «σημασίας» της, ο αναζητητής δείχνει τον πλήρη κατάλογο κατανεμημένων αποτελεσμάτων από τη μεγαλύ¬τερη στη μικρότερη αξία, πράγμα που γλιτώνει το χρήστη από την πραγματοποίηση του κουραστικού ελέγχου δεκά¬δων, εκατοντάδων, ακόμα και χιλιάδων αποτελεσμάτων με ελάχιστο ή μηδενικό ενδιαφέρον.
Ο PageRank διαθέτει ιδιαίτερη απλότητα, και η λειτουργία του μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:
όπου:
Wj είναι η αξία μιας σελίδας j αυτή μιας σελίδας i,
Wi η αξία της σελίδας i που περιλαμβάνει ένα σύνδεσμο με τη σελίδα j,
d ένας παράγοντας «προσαρμογής» με τιμή ανάμεσα σε 0 και 1, που χρησιμοποιείται για να εξασφαλίσει τη σύγκλιση της σειράς,
n ο αριθμός των συνδέ¬σεων της σελίδας Wj προς άλλες σελίδες και
Ν ο συνολικός αριθμός σελίδων που περιλαμβάνουν κάποιον σύνδεσμο με τη σελίδα j.
Η αξία μιας οποιασδήποτε σελίδας είναι το άθροισμα της αξίας όλων των σελίδων που την αναφέρουν, προς το συνολικό πλήθος των συνδέσεων καθεμιάς. Έτσι, η μεταβλητή n σταθμίζει το βαθμό συνεισφοράς μιας οποιασδήποτε σελίδας, λαμβάνο¬ντας υπόψη τον αριθμό των συνδέσεων που διαθέτει: με μεγαλύτερο αριθμό συνδέσεων, η συνεισφορά της σελίδας αυτής στην αξία της τελικής σελίδας είναι μικρότερη. Συνεπώς, αν μια σελίδα έχει μία μόνο σύνδεση, θα δίνει το σύνολο της αξίας της σ' εκείνη τη σελίδα στην οποία απευθύνεται.
Ένα άλλο σημείο που ξεχωρίζει είναι ότι ο PageRank κατανέμει ισότιμα την αξία μιας ομάδας σελίδων που συνδέο¬νται μεταξύ τους. Επιπλέον, καμία σελίδα δεν μπορεί να έ¬χει αξία 0. Ο αλγόριθμος ορίζει μια ελάχιστη τιμή (1-d). Ο PageRank επαναλαμβάνεται μέχρι οι διαφορετικές τιμές του W να σταθεροποιηθούν.
Ο PageRank μπορεί να μεταφραστεί ως μοντέλο συμπερι¬φοράς ενός χρήστη, ο οποίος ξεκινώντας από μια σελίδα στην τύχη, επιλέγει σταδιακά συνδέσμους μέχρι να βρει τη σελίδα που ψάχνει. Η πιθανότητα να επισκεφτεί ο χρήστης αυτός μια οποιαδήποτε σελίδα είναι ανάλογη του πλήθους των συνδέσεων που απευθύνονται σε αυτήν, και αντιστρόφως ανάλογη του πλήθους των συνδέσεων από τις οποίες θα πρέπει να επιλέξει ο χρήστης. Την ίδια ακριβώς μέθοδο εφαρμόζει ο PageRank για να αποδώσει την αξία σημαντικότητας σε μια οποιαδήποτε σελί¬δα. Είναι δηλαδή μία μέθοδος προσέγγισης αυτής της πιθανότητας. Έτσι, η μεταβλητή d εκφράζει την πιθανότητα να εγκαταλείψει ο χρήστης τη διαδικασία (για παράδειγμα, αν βρει μια σελίδα χωρίς συνδέσεις) και να αρχίσει μια άλλη, από μια σελίδα που θα επιλέξει στην τύχη.
O PageRank στην πράξη
(Σημείωση: Σε αυτό το παράδειγμα θα θεωρήσουμε για ευκολία ότι d=0).
Ας υποθέσουμε ότι ένας χρήστης ξεκινάει μια αναζήτηση με τους όρους «ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ». Το Google ψάχνει όλες τις σελίδες που περιέχουν τον όρο αυτό, και τις τοποθετεί σε σειρά καταλόγου. Στη συνέχεια, εφαρμόζει σε αυτές τον αλγόριθμο PageRank για να αποφασίσει με ποια σειρά θα τις εμφανίσει στον χρήστη.
Αρχικά σε καθεμία από τις σελίδες αποδίδεται μια αξία, στην περίπτωση αυτή 100.
Ο PageRank αθροίζει τις τιμές όλων των σελίδων που συνδέονται με αυτήν, σταθμίζοντας τες με τον αριθμό των εξερχόμενων συνδέσεων της καθεμιάς. Έτσι, η σελίδα «Η Σχολή μας» λαμβάνει μια σύνδεση που προέρχεται από τη «Βασική σελίδα». Αυτή η τελευταία περιέχει δύο εξωτερικές συνδέσεις, έτσι ώστε η αρχική της αξία (100) να κατανέμεται ισότιμα στις σελίδες στις οποίες αναφέρεται. Η σελίδα «Η Σχολή μας» καταλήγει, λοιπόν, με μια βαθμολογία 50. Κατά παρόμοιο τρόπο, η σελίδα «Τομείς Σπουδών» λαμβάνει τρεις συνδέσεις. Καθεμιά από αυτές προέρχεται από σελίδες που διαθέτουν δύο εξερχόμενες συνδέσεις, πράγμα που δίνει συνολική αξία 150 (3x50).
Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, επαναλαμβάνεται από την αρχή, μέχρι οι αξίες της κάθε σελίδας να συγκλίνουν προς μια σταθερή αξία. Ο αριθμός των επαναλήψεων εξαρτάται άμεσα από την ποσότητα των σελίδων που αποτελούν τον κατάλογο των αποτελεσμάτων προς αναζήτηση. Τέλος, οι σελίδες διατάσσονται στον κατάλογο από πάνω προς τα κάτω ανάλογα με τη βαθμολογία τους. Σε αυτό το παράδειγμα, η «Βασική σελίδα» είναι αυτή που έχει τη μεγαλύτερη αξία.
Αν ο χρήστης αποφάσιζε να πάει κατευθείαν στη σημαντικότερη σελίδα της αναζήτησης του «ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ», το Google θα τον οδηγούσε στη βασική σελίδα αυτής της εταιρείας. Αν η αναζήτηση γινόταν στον όρο «Ειδικότητα Α» ή «Ειδικότητα Β», ο κατάλογος αποτελεσμάτων θα έδειχνε πρώτα τη σελίδα «Τομείς Σπουδών».
Διαβάστε περισσότερα:
http://en.wikipedia.org/wiki/PageRank
http://www.webworkshop.net/pagerank.html
http://infolab.stanford.edu/~sergey/
http://research.google.com/people/page/
http://infolab.stanford.edu/~backrub/google.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Google
O Διπλά Πλατινένιος Μάνος Δεδεβέσης «Snap Your Fingaz> είναι ένας νέος, ταλαντούχος συνθέτης / παραγωγός με έδρα την Αθήνα, που ειδικεύεται στην Urban/pop μουσική. Εχεί συμμετάσχει με παραγώγές του και συνθέσεις σε κυκλοφορίες της mainstream σκηνής σε δίσκους των Stavento και Vegas και με συνεργασίες όπως Stan, Claydee lupa και Barney shykes ( the Fade).
Μελετώντας την μικροδομή εννοούμε όλα αυτά τα ανεξάρτητα στοιχεία ενός τραγουδιού.
Αν και στο προηγούμενο τεύχος τα ορίσαμε ας δούμε λοιπόν πως συντελεί το καθένα στην μακροδομή. Και πάλι η ενέργεια έχει τον πρωτεύον ρόλο.
Με άλλα λόγια την μικροδομή αποτελούν το intro, το verse, το chorus τα οποία είναι μικρότερες φόρμες μια ευρύτερης και διορθώνοντας προβλήματα ενέργειας σε αυτά τα σημεία συνήθως βελτιώνουμε την ροή της ευρύτερης Φόρμας του τραγουδιού.
Intro
Όπως πολλοί θα γνωρίζουν ή εισαγωγή θέτει τα παρακάτω σε ένα τραγούδι:
- Θέτει το mood
- Προσδιορίζει την αρμονία την οποία θα διαπραγματευτούμε κατά την διάρκεια του τραγουδιού
- Παρουσιάζει το τέμπο και το beat
- Και θέτει το αρχικό επίπεδο ενέργειας
Δεκαετίες παλιότερα οι songwriters συνήθιζαν να παίζουν τα μέρη του verse χωρίς λόγια η με μουσικό όργανο την γραμμή της φωνής σαν εισαγωγή μέχρι να ακουστούν τα λόγια. Ποια ανεξάρτητος μουσικής pop,rock, jazz κτλ. Τα intro τείνουν να είναι μικρότερα και ακολουθούν κάποιους πιο συγκεκριμένους κανόνες.
1.Δεν συνηθίζεται το intro να επισκιάζει το μέρος του verse και αυτό επιταχύνεται με την αποφυγή γνώριμων μελωδιών του κομματιού σε αυτό το μέρος.
2.Αποφύγεται να εισάγεται άσχετα ακόρντα ή άσχετους ρυθμούς με το παρόν κομμάτι θεωρήστε πώς είναι ο προθάλαμος για ένα καλό τραγούδι. Κρατήστε το ίδιο ντεκόρ ‘ώστε ο ακροατής να μπορεί να νιώσει το βασικό mood και την αύρα του κομματιού.
3.Σε γενικές γραμμές η ενέργεια στον intro πρέπει να παραμένει σταθερή, η να χτίζεται σιγά σιγά ρίχνοντας την όσο προχωράμε προς την ένωση με το κουπλέ.
4.Η μουσική του intro μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν συνδετικό στοιχείο μετάξι του chorus και της αρχής του δεύτερου και πιθανόν και μετά το 2 chorus και της γέφυρας αυτό δίνει μια ευχάριστη αίσθηση συνοχής.
5.Το intro πρέπει να είναι μικρότερο του κουπλέ. Συμβουλευτείτε τον παρακάτω πίνακα σαν βασικό οδηγό.
Verse
Για να μπορέσετε να κρατήσετε το ενδιαφέρον του ακροατή σας θα πρέπει να τον κάνετε να πιστεύει ότι κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο θα συμβεί στα επόμενα δευτερόλεπτα. Για να λειτουργούν λοιπόν τα verse σωστά θα πρέπει να χτίζουν ενέργεια από άκρη σε άκρη. Η αρχή του και ειδικά του πρώτου θα πρέπει να είναι στο χαμηλότερο επίπεδο ενέργειας όλων των verse.
Η διάρκεια του θα πρέπει να είναι παράγοντας του 4 με επικρατέστερα τα 8 ή τα 16 bars και πολύ σπάνια τα 4. Τα 12 συνηθίζονται στα 12 bar - blues.
Μόλις το verse φτάσει στην μέση ενέργεια πρέπει να αυξηθεί με την χρήση πρόσθετων οργάνων, αύξηση έντασης, κάνοντας πιο έντονα τα κρούστα και το ρυθμικό μέρος η αυξάνοντας την έκταση και την δυναμική της φωνής. Χωρίς την αύξηση σε αυτό το μέρος ολόκληρο το κομμάτι κινδυνεύει να γίνει μονότονο.
Τραγούδι με διό κουπλέ σημαίνει ότι το δεύτερο η θα διπλασιάζει την ενέργεια του πρώτου η θα κάνει πιο έντονη την παρούσα ενεργεία με την προσθήκη οργάνου. Δεν χρειάζεται πολλές φορές κάτι παραπάνω ένα tambourine ή ένα shaker ή κάποιο extra percussion.
Τραγούδι με 3 κουπλέ σημαίνει ότι μια γέφυρα θα μεσολαβήσει μεταξύ του 2 chorus και του 3 verse. To 3 κουπλέ η θα διατηρήσει την ενέργεια του δεύτερου ή θα ξεκινήσει από το χαμηλότερο του πρώτου verse και θα καταλήξει στο ψηλότερο του δεύτερου κουπλέ πρώτου φτάσει στο τελικό chorus.
Κανόνας 3 (προσδοκία)
Μια μουσική σύνθεση ανεξάρτητος είδους απαιτεί ότι οδηγείται ο ακροατής στον να ενδιαφερθεί για το τι προκείτε να συμβεί παρά για το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή.
Ακόμη και αν συμβεί κάτι ακουστικά υπέροχο σε κάποια στιγμή με σε ένα τραγούδι ο ακροατής υποσεινήδιτα προσδοκεί και αναμένει την επόμενη στιγμή.
Αυτή η προσδοκία της επόμενης στιγμής στα λόγια, στην ενορχήστρωση, στην δυναμική του κομματιού είναι αυτό που δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι θα συμβεί και κάνει τα μουσικά κομμάτια να πουλάνε.
Στο επόμενο τεύχος θα συνεχίσουμε την ανάλυση της μικροδομής. Καλό καλοκαίρι μέχρι τότε!
Το Τμήμα των Τεχνικών Ηλεκτρολόγων Εσωτερικών Ηλεκτρικών Εγκαταστάσεων του ΙΙΕΚ ΔΕΛΤΑ στα πλαίσια του εκπαιδευτικού έργου έδωσε στους σπουδαστές του την δυνατότητα να μελετήσουν και να προτείνουν τρόπους εξοικονόμησης της ηλεκτρικής ενέργειας από την χρήση των φωτιστικών σωμάτων που υπάρχουν σε όλα τα κτίρια του ΙΕΚ.
Τα Videos μας
Τα Διαφημιστικά μας
Ι.Ε.Κ ΔΕΛΤΑ ΑΘΗΝΑΣ
Αθήνα, Τ.Κ: 10434
Τηλ: 210 82.25.983
Fax: 210 82.33.311
Ι.Ε.Κ ΔΕΛΤΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ερμού 45 (Πλατεία Αριστοτέλους)
Θεσσαλονίκη, Τ.Κ: 54624
Τηλ: 2310 226.318, 2310.226.328
Fax: 2310 226.388